Parece que estou escribindo con erros de portugués, e para algúns parece curioso eu publicar de novo no meu idioma. Pero en realidade estou escribindo en galego (coa axuda de Google tradutor, que recoñece ese fermoso idioma como existente, distinto do teclado de Apple, que o ignora. Me desculpem os erros). E por que escribo en galego? Porque o texto é sobre un excelente documental producido por meus amigos galegos Marcelo Martínez e Comba Campoy, eo idioma adoptado é unha homenaxe a eles.

O documental nace do rescate do teatro de títeres, coñecidos como monicreques no Brasil. En realidade, rescatan, ademais do teatro, o personaxe Barriga Verde e xunto con el a historia dos títeres en Galicia, en España (si, aínda que Galicia estea en España é outra cultura, outra lingua, e para min tamén, noutro país), en Francia, en Eslovaquia, en Inglaterra, Portugal e Italia. Para isto, os documentaristas viaxaron un pouco (difícil para o meu amigo Marcelo, que non puido fumar durante os voos e as viaxes realizadas).

A obra mestura de xeito suave e deliciosa a busca da información coa arte dos títeres ea experiencia da recuperación do Barriga Verde por un grupo galego (e súa busca a información sobre a cultura ea arte nos diversos recunchos). En realidade, son tres técnicas documentais en unha única e rica, obra. Para tanto, mesturan os tres tipos de narrativa polos 78 minutos producidos polo grupo.

De xeito clásica, abren o documental cun diálogo realizado a partir de imaxes e testemuños dun artista italiano. A continuación, como unha danza (e con música especialmente producida para a obra), presentan o documental e os seus créditos iniciais a partir de movementos de títeres. Entón comeza a narrativa a partir dun diálogo entre personaxes, que recontam súas experiencias, recordos e curiosidades.

Por uns momentos o documental remite a técnicas de entrevista e construción narrativa desenvolvidas por Claude Lanzman e Eduardo Coutinho, respectivamente francés e brasileiro: o rescate da memoria pola imaxe. Noutros, ofrece unha estética que dirixe a narrativa para obras semióticas, como adoptaban os rusos Dziga Vertov e Sergei Eisenstein. Pero noutros momentos a narrativa segue por un estilo antropolóxico (onde o documentarista, ou alguén do grupo, é tamén un personaxe), como nas obras de Jean Rouch e Kiko Goifman, tamén francés e brasileiro, respectivamente.

A obra participou no festival de cine de Santiago de Compostela esta semana que pasou. Non sei se foi premiado, pero seguramente debería ser. Os xuíces non recoñeceron que se supón que deberían ter xuízo a próxima vez. Unha cousa eu sei: o meu xuízo, “Morreu o demo, acabouse a peseta” foi o documental gañador deste ano (e outros que pasaron). Segue un teaser da obra.

<p>

Anúncios